Bazı en güçlü ebeveynlik içgüdülerimiz, herhangi bir bilinçli düşünce süreci olmaksızın kendiliğinden ortaya çıkar. Uyuyan bir bebeği durup kontrol etme arzusu, onun hemen yanı başında kalma isteği veya ağladığında kucağa alma dürtüsü bizler için son derece tanıdıktır. Anne olmak, hayattaki önceliklerde de olağanüstü bir dönüşümü beraberinde getirir. Merhum İngiliz psikoterapist ve yazar Naomi Stadlen bu durumu şöyle ifade etmişti: "Annelik amansız olabilir. Bağımlılık, ihtiyaç ve bir başkasının tüm dünyası olmanın yarattığı bitmek bilmeyen çekim..."

Tüm memeliler için yavru büyütmek muazzam bir zaman, enerji ve kaynak gerektirir; bu durum annelerin, yavrularının ihtiyaçlarını neredeyse diğer her şeyin önüne koymasını zorunlu kılar. Peki anne beyni bu köklü öncelik değişimini tam olarak nasıl gerçekleştiriyor? Bilim insanlarının yakın zamanda yayımladığı yeni bir araştırma, işte bu temel sorunun yanıtını aradı.