Enfekte bireylerden havaya yayılan tüberküloz bakterileri kuruyarak bulaşıcılık açısından sadece kızamıktan sonra ikinci sırada yer alan enfeksiyöz parçacıklara dönüşüyor. Weill Cornell Medicine bünyesindeki araştırmacılar, bakterilerin yalnızca kurumaya dayanmasını sağlamakla kalmayıp, aynı zamanda antibiyotik direnciyle bağlantılı mutasyonlar üretmesine olanak tanıyan belirli mekanizmalar keşfettiler. Bizim de detaylarını incelediğimiz bu yeni bulgular, hastalığın bulaşmasının sadece bakterilerin insanlar arasındaki pasif bir hareketinden ibaret olmadığını; patojenin evrimleştiği aktif bir dönem olabileceğini gösteriyor.

Mycobacterium tuberculosis (MTb) bakterisinin neden olduğu bir akciğer enfeksiyonu olan tüberkülozun, her yıl dünya çapında yaklaşık 11 milyon insanı etkilediğini ve 1,2 milyon civarında ölüme yol açtığını biliyoruz.

Birçoğumuz bir evcil kediyi kendimize çekebilmenin tek yolunun üzerimize balık kokusu sürmek olduğunu düşünürüz. Öte yandan, bazı insanların adeta bir kedi mıknatısı olduğunu görürüz. Dışarı adım atmaları yetiyor, rastgele kediler onları sokak boyunca takip edebiliyor. Görünüşe göre bazı insanların kediler tarafından yaklaşılma olasılığı gerçekten de daha yüksek. Peki ama bu durum insanlardan mı, kedilerden mi, yoksa her ikisinden mi kaynaklanıyor?

Kediler, o meşhur soğuk ve mesafeli şöhretlerinin tam aksine, genellikle insanların etrafında olmayı gerçekten de tercih ediyor. Evlerde ve barınaklarda yaşayan 50 kedi üzerinde yapılan bir çalışmada, kedilerin büyük bir çoğunluğunun insanlarla birlikte olmayı yiyeceklere ve oyuncaklara tercih ettiği görüldü. Oldukça gelişmiş bir koku alma sistemine sahip olan kediler, sahiplerinin kokusu ile yabancıların kokusunu birbirinden kolayca ayırt edebiliyor.

Avustralya'daki bir kaya sığınağının tavanında süzülen devasa bir yılanla karşılaşıyoruz. Timsah benzeri bir kafaya, ustura keskinliğinde dişlere ve uzun bir dile sahip olan bu yılanın uzunluğu 6 metreyi aşıyor. Bu durum onu Arnhem Land bölgesinde kaydedilmiş en büyük Gökkuşağı Yılanı resimlerinden biri yapıyor. Aynı zamanda bölgedeki benzer devasa resimlerin ilginç repertuvarına bir yenisini daha ekliyor.

Australian Archaeology dergisinde yayımlanan bir çalışmaya göre, bölgedeki Aborjin sanatçılar 19 ve 20. yüzyıllarda güçlü atasal varlıkların devasa resimlerini yapmaya başladılar. Erken Avrupa kolonizasyonu bildikleri dünyayı altüst ediyordu. Sanatçıların amacı bu hızlı değişim karşısında toprakları, gelenekleri ve toplulukları üzerinde kontrol sağlamaktı. Dev Gökkuşağı Yılanı da bu amaçla çizilmiş resimlerden biriydi. Griffith Üniversitesinden arkeolog ve çalışmanın başyazarı Paul Taçon bu durumu şöyle ifade etti: